Miracle City overstijgt puur amusement
Door GERARD MESMAN
Hét kippenvelmoment is het lied Miracle van Ilse de Lange, waarmee Charlotte Robeers met veel overtuiging de kroon op Miracle City zet. Terwijl de tekst verhaalt over alle gezichten die een rol spelen in je leven, verzamelt de zingende Robeers in de rol van Arlequino (Harlekijn) de zeven maskers die de hoofdpersoon Goldoni de afgelopen uren heeft verzameld om van zijn vloek af te komen. Maskers die niet verhullen, maar juist tonen wie we werkelijk zijn. Voor wie wil, zit de voorstelling vol met verwijzingen naar de commedia dell’arte, dat op zijn beurt weer schatplichtig is aan de rijke middeleeuwse cultuur die bol stond van de zeven hoofdzonden: hoogmoed, hebzucht, lust, afgunst, gulzigheid, toorn en luiheid.
Jeroen Bosch vond er een onuitputtelijke bron van inspiratie in, en feitelijk kunnen we nog steeds vooruit met deze karakterisering van de menselijke soort. De zwanenzang van de in december plotseling overleden artistiek leider, regisseur en schrijver van Miracle City, Peter van Thiel, is een vernuftig weefsel geworden, waarin personages, personen en onderwerpen uit onze geschiedenis verbonden worden met liederen en culturen uit alle windstreken.
Foto: Irene Wouters
We reizen in een ommezien van een turbulente bruiloft naar China waar de draak van afgunst wordt bestreden, duiken de hel in waar het vuur van de lust vlamt, om vervolgens nog in een Hollandse gebakkraam de gulzigheid te vieren en in Las Vegas natuurlijk de inhaligheid in optima forma in de spotlights te zetten. Een keur van zang en dans, geïnspireerd op land en hoofdzonde, toont de kracht die Lichtstad Revuetheater nu al 25 jaar kenmerkt. De prestaties zijn er niet minder om geworden, want de massaal opgezette scènes stralen van de zorgvuldig vormgegeven choreografieën en oogverblindende kostuums. Technisch en artistiek een hoogstandje en eigenlijk onvoorstelbaar dat het hier om een niet-professioneel gezelschap gaat.
Op een subtiele manier lijkt er een wending te komen in de opzet van de voorstellingen, omdat voor het eerst het verhaal leidend is. In plaats van een min of meer gezochte rode draad om de gewenste liederen en sferen neer te zetten, is in Miracle City overduidelijk sprake van een samenhangend en boeiend verhaal. Dat maakt dat de voorstelling meer is dan puur amusement, maar ons gemoed en moreel bewustzijn aanspreekt. Een wending die de zeggingskracht van het gezelschap zonder meer ten goede komt. Jammer dat Van Thiel die richting niet verder vorm zal kunnen geven.
Gezien op vrijdag 11 februari 2011 in Parktheater Eindhoven.
Regie, tekst en samenstelling: Peter van Thiel.
Dirigent en arrangementen: Dan Loredan.
Choreografie: Patricia van de Ven.
Afronding regie: Marianne van Laere.
